baner

Dom Pomocy Społecznej w Gościeradowie

 

 

Herb Gościeradowa

Pierwsze wzmianki o Gościeradowie – pisane – pochodzi z roku 1198 i zostały odnalezione w archiwach klasztoru miechowskiego. Jeżeli chodzi o szersze opisy dziejów Gościeradowa, to pochodzą one już z XV wieku i dotyczą kolejnych właścicieli dóbr ziemskich. Na obecnym terenie wybudowany był skromny drewniany dworek, w którym mieszkała rodzina Gościeradowskich. Prawdopodobnie właściciele tych ziem przyjęli swoje nazwisko od tej miejscowości. Zmiany właścicieli były jednak bardzo częste i stąd w zapisach historycznych niewiele można o nich przeczytać. W każdym razie dworek i jego otoczenie zmieniało się wraz ze zmianą właścicieli. Właścicielami byli między innymi: Andrzej Tęczyński – Wojewoda Sandomierski, Jan Kazimierz Krasiński – Podskarbi Wielki Koronny i wielu innych. 

Dobra powiększył i utrwalił ich wielkość Romuald Wybranowski, który jako pułkownik walczył pod Wiedniem za czasów Jana Sobieskiego. Rynsztunek i zbroje jego znajdują się dziś w muzeum Czartoryskich w Krakowie. W połowie osiemnastego wieku dobra obejmuje Eligiusz Prażmowski i on też buduje murowany Pałac wraz ze spichlerzem, w którym obecnie znajduje się Ośrodek Rehabilitacji.

Prażmowski był dosyć utalentowanym muzykiem, ale również i dziwakiem. Swoje dziwactwo uwidocznił w architekturze wybudowanego pałacu. Symbolem tego są trzy kolumny podpierające balkon wejścia głównego. W innych pałacach budowano kolumny parzyście. Poprzez małżeństwo córki Eligiusza Prażmowskiego – Marianny z hrabią Wojciechem Suchodolskim ( notabene postać historyczna ), dobra gościeradowskie przechodzą na własność możnego rodu Suchodolskich. Ostatnimi dziedzicami są Eligiusz i Edmund Suchodolscy, którzy umierają bezpotomnie. Starszy z nich – Eligiusz zapisuje w testamencie cały majątek ( ziemie i budowle ) na rzecz Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności. Zmarł on w 1894 r. Edmund natomiast otrzymuje majątek w Wojcieszkowie, który zaraz zostaje sprzedany dla pokrycia wierzytelności zaciągniętych w Paryżu. Po śmierci brata, Edmund próbuje podważyć wiarygodność testamentu, ale w każdym z sądów wyroki są dla niego niekorzystne. Stąd też dobra gościeradowskie przechodzą na własność Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności dopiero w 1904 r. po śmierci Edmunda.

Tablica pamiątkowa

Po generalnym remoncie w pałacu znajduje swoją siedzibę szpital dla ubogich. Szpital ten przetrwał do 1949 r., kiedy to powstało Państwowe Prewentorium Przeciwgruźlicze. W 1972 r. przeprowadzono remont kapitalny pałacu. Zabytkowy drewniany dworek przeniesiony został do Kazimierza Dolnego, natomiast spichlerz popadał w ruinę. W 1979 r. decyzją Wojewody Tarnobrzeskiego powołany został do życia Dom Pomocy Społecznej dla dzieci upośledzonych umysłowo. W 1990r otrzymuje on imię hr. Eligiusza Suchodolskiego. W tym też okresie podjęte zostały starania których celem była odbudowa spichlerza. Rozpoczęliśmy ją w 1994r. Od 1997 roku w spichlerzu istnieje Ośrodek Rehabilitacyjny wyposażony w nowoczesny sprzęt oraz Warsztat Terapii Zajęciowej dla 30 uczestników z sąsiadujących gmin.